آیا راندمان ترانسفورماتور شما واقعاً 96 درصد است؟ ما به 5 درصد رسیدیم - این را ثابت کنید.

من بارها و بارها همان خط را می شنوم: "بازده 96٪". اولین واکنش من ساده است. من عدد را به صورت اسمی در نظر نمی گیرم. من مدرک میخوام یک عدد بزرگ می تواند قوی به نظر برسد. همچنین می تواند نتایج ضعیف را پنهان کند. اگر من ابزار، سرویس یا سیستمی را خریداری می‌کنم، به معنای آن عدد در استفاده روزانه اهمیت می‌دهم. من به ضایعات، سرعت، هزینه و کار واقعی که انجام می شود اهمیت می دهم. اگر ادعا نمی تواند در برابر یک بررسی ساده مقاومت کند، به من کمک نمی کند. من بارها این مشکل را دیده ام. یک انبار می گوید فرآیند جدید آن 96 درصد کارآمد است، با این حال کارگران هنوز ساعات زیادی را صرف رفع خطاهای اسکن می کنند. یک تیم کوچک می‌گوید گردش کار آن بهتر است، اما پیام‌ها همچنان در تاپیک‌های چت گم می‌شوند. یک فروشگاه می‌گوید سیستمش در زمان صرفه‌جویی می‌کند، با این حال کارکنان همچنان همان مراحل را هر روز تکرار می‌کنند. عدد به نظر قشنگ میاد نتیجه داستان متفاوتی را بیان می کند. وقتی مدرک می خواهم به روند کار نگاه می کنم نه شعار. من سه سوال ساده می پرسم. چه چیزی اندازه گیری شد؟ چگونه اندازه گیری شد؟ پس از استفاده از روش جدید چه چیزی تغییر کرد؟ اگر پاسخ روشنی دریافت نکردم، محتاط می‌مانم. من همچنین به دنبال علائم ساده ای هستم که با ادعا مطابقت داشته باشد. اگر ادعای ماشینی بگوید راندمان 96٪، من می خواهم خروجی، خرابی و ضرر را ببینم. اگر یک ادعای فرآیند فروش بگوید که در زمان صرفه جویی می کند، می خواهم سرعت پاسخگویی، نرخ بسته شدن و حجم کاری کارکنان را ببینم. اگر سرویسی بگوید ضایعات را کاهش می دهد، من می خواهم ببینم زباله کجا رفته است، نه اینکه فقط بشنوم که از بین رفته است. قانون من آسان است. یک ادعای خوب باید در کار روزانه واقعی باشد. در اینجا نحوه بررسی آن است. 1. من با یک کار شروع می کنم. من یک کار مهم را انتخاب می کنم. نه پنج. نه ده. اگر کار خیلی گسترده باشد، نتیجه تار می شود. یک کار روشن به من دید واضحی می دهد. به عنوان مثال، اگر من یک فروشگاه آنلاین راه اندازی کنم، ممکن است روی رسیدگی به سفارش تمرکز کنم. اگر تیم کوچکی را مدیریت کنم، ممکن است روی سرعت پاسخ تمرکز کنم. یک کار برای نشان دادن آنچه کار می کند کافی است. 2. قبل و بعد را اندازه می گیرم. من به یک سیستم جدید اعتماد ندارم اگر نتوانم آن را با سیستم قبلی مقایسه کنم. قبل از تغییر، زمان، شمارش خطا و تکرار کار را یادداشت می‌کنم. بعد از تغییر دوباره همان نقاط را بررسی می کنم. اگر روش جدید واقعا کمک کند، باید شاهد ضایعات کمتر و تاخیرهای کمتری باشم. اعداد باید با احساس من در روز کاری مطابقت داشته باشند. 3. من به دنبال هزینه پنهان هستم. برخی از ابزارها در ابتدا سریع به نظر می رسند. بعداً کارهای بیشتری خلق می کنند. من دیده ام که تیم ها زمان کمتری را روی یک مرحله صرف می کنند، اما بعداً زمان بیشتری را صرف رفع اشتباهات می کنند. این پیشرفت نیست. این یک جابجایی در بار است. ادعا می تواند خوب به نظر برسد و در نهایت هزینه بیشتری نیز داشته باشد. من همیشه می پرسم بهای آن را کی می پردازد. پاسخ مهم است. 4. من برای مثال زنده می خواهم. من به نمونه ها بیشتر از کلمات صیقلی اعتماد دارم. یک مورد واقعی به من نشان می دهد که چگونه سیستم تحت فشار کار می کند. نه فقط روی کاغذ. نه فقط در یک نمودار منظم. اگر کسی به من بگوید که یک فرآیند به بازده 96٪ می رسد، می خواهم بدانم کجا استفاده شده است، چه مشکلی حل شده است و نتیجه روزانه چگونه به نظر می رسد. یک مثال واقعی قوی تر از یک وعده بزرگ است. یک پروژه کوچک تجارت الکترونیک را به یاد می آورم که روی آن کار می کردم. تیم زمان زیادی را برای به‌روزرسانی سفارش صرف می‌کرد. مشتریان مدام همان سوالات را می پرسیدند. نرخ پاسخ ضعیف به نظر می رسید. کارکنان احساس خستگی می کردند. ما یک قسمت از فرآیند را تغییر دادیم. ما الگوهای پیام واضح تری تنظیم کردیم و یک بررسی ساده وضعیت سفارش اضافه کردیم. کار راحت تر شد. تیم درخواست های بیشتری را با سردرگمی کمتر رسیدگی کرد. ما اسمش را جادو نکردیم. ما به اعداد نگاه کردیم، بازخوردها را بررسی کردیم و شاهد تغییر واقعی در کار روزانه بودیم. این همان مدرکی است که من می خواهم. بدون درام بدون کلمات فانتزی فقط تغییر واضح من همچنین به شکاف بین نتایج آزمایشگاهی و استفاده روزانه توجه می کنم. یک سیستم می تواند در یک آزمایش قوی به نظر برسد. یک تیم می تواند یک دمو تمیز را مدیریت کند. دنیای واقعی آشفته تر است. مردم اشتباه می کنند. سفارشات انباشته می شوند. سرویس اینترنت کاهش می یابد یک مشتری یک سوال دیگر می فرستد. اینجاست که یک ادعا باید زنده بماند. اگر زمانی که روز به هم ریخته می شود، نتیجه همچنان پابرجاست، به آن اعتماد بیشتری می کنم. اگر فقط در یک تنظیم عالی کار کند، من مراقب خود هستم. به همین دلیل است که من اعدادی را که همراه با داستان هستند دوست دارم. یک عدد به تنهایی نازک است. یک عدد با مراحل، زمینه، و یک مورد واقعی به نظر جامد می رسد. من می خواهم بدانم نقطه شروع، تغییر ایجاد شده و نتیجه ای که پس از استفاده دیده می شود. من زبان ساده می خواهم. من حقایق روشن می خواهم. من مدرک می خواهم که بتوانم بررسی کنم. اگر چنین ادعایی دارید، به نظر من بهترین راه، ساده ترین راه نیز هست. خط مبنا را نشان دهید. روش را نشان دهید. نتیجه را نشان دهید. مورد را نشان دهد. همین برای من کافی است. وقتی "بازده 96%" را می بینم، به دنبال قول بلندتری نمی گردم. من دنبال مدرکی می گردم که بتوانم بفهمم. اگر مدرک وجود داشته باشد، گوش می کنم. اگر اینطور نیست، من مدام سوال می پرسم. به این ترتیب از زمان، بودجه و اعتمادم محافظت می کنم.

من به اعداد ضعیف خیره می شدم و ترافیک را مقصر می دانستم. مردم کلیک کردند. مردم فرود آمدند. مردم رفتند. صفحه فعال به نظر می رسید، اما نتیجه پایین باقی ماند. وقتی این نرخ به 5٪ رسید، من با آن مانند شانس رفتار نکردم. من به هر تغییر کوچکی که منجر به آن می شد نگاه کردم. من یک چیز را سریع پیدا کردم: بیشتر صفحات بیش از حد صحبت می کنند و خیلی کم کمک می کنند. من اول خط افتتاحیه را عوض کردم. من از پیشروی با ویژگی ها دست کشیدم و با مشکلی که خواننده قبلاً احساس می کرد شروع کردم. این تغییر به تنهایی باعث شد تا صفحه احساس مستقیم‌تری داشته باشد. یک بازدیدکننده باید در عرض چند ثانیه بداند "این در مورد من است." بعد اصطکاک اضافی را قطع کردم. من فیلدهایی را که نیازی به وجود نداشتند حذف کردم. من یک فراخوان اصلی را حفظ کردم. مسیر را کوتاهتر کردم. وقتی مردم باید خیلی سخت فکر کنند، می روند. من این را بارها و بارها دیده ام. یک چای‌فروشی کوچک که با آن کار می‌کردم همین مشکل را داشت. تبلیغ آنها نوید یک بسته نمونه را می داد، اما صفحه فرود در مورد خط کامل محصول، تاریخچه فروشگاه و پنج پیشنهاد دیگر صحبت می کرد. مردم گم شدند بعد از اینکه صفحه را دوباره نوشتم تا پیام در یک پیشنهاد ساده باقی بماند، پاسخ ثابت‌تر شد. تغییر بلند نبود. تمیز بود. اثبات ساده هم اضافه کردم. ادعاهای بزرگی نیست نه هیاهو فقط یک نقل قول کوتاه از مشتری، یک عکس محصول از یک سفارش واقعی، و خطی که به رایج ترین سوال پاسخ می دهد. این بیشتر از چیزی که انتظار داشتم کمک کرد. من فکر می‌کنم بسیاری از صاحبان کسب‌وکار زمانی که واقعاً به پیام واضح‌تری نیاز دارند، پیام بزرگ‌تری را دنبال می‌کنند. یک بازدید کننده نمی خواهد صفحه شما را رمزگشایی کند. آنها می خواهند سه چیز را بدانند: این چیست؟ چرا باید اهمیت بدهم؟ بعدش چیکار کنم؟ وقتی یافتن این سه پاسخ آسان باشد، صفحه بهتر شروع به کار می کند. به موبایل هم بیشتر توجه کردم. در دسکتاپ، یک صفحه می تواند نقاط ضعف را پنهان کند. در تلفن، نقاط ضعف به سرعت خود را نشان می دهند. بلوک های طولانی متن سنگین به نظر می رسند. دکمه ها خیلی از هم فاصله دارند. تصاویر موضوع اصلی را پایین می آورند. هر بخش را روی یک صفحه کوچک بررسی کردم و هر چیزی را که خواندن را کند می کرد برش دادم. این مهم بود. من همچنین وعده تبلیغ را با کپی صفحه مطابقت دادم. اگر در آگهی نوشته شده است «کیت شروع ساده»، صفحه نباید شبیه یک کاتالوگ کامل باشد. اگر در آگهی نوشته شده است «صرفه جویی در زمان»، صفحه باید محل ذخیره زمان را نشان دهد. وقتی پیام در یک راستا می ماند، خواننده راحت تر به صفحه اعتماد می کند. دیدگاه من ساده است: 5% جادو نیست. معمولاً از سر و صدای کمتر، کلمات واضح تر و شانس کمتر برای تردید ناشی می شود. من سعی نمی کنم خواننده را تحت تاثیر قرار دهم. سعی می کنم به حرکت خواننده کمک کنم. این همان بخشی است که بسیاری از صفحات آن را از دست می دهند. اگر اکنون نتایج بهتری می‌خواهم، با باز کردن شروع می‌کنم، به هم ریختگی را حذف می‌کنم، اثبات ساده را نشان می‌دهم و قدم بعدی را آسان می‌کنم. من به 5 درصد اینطور نگاه می کنم. نه به عنوان یک عدد خوش شانس. به نشانه این که صفحه در نهایت معنی پیدا کرد.

من به هر پاسخ قوی از مدل ترانسفورماتور اعتماد می کردم. این اشتباه من بود. وقتی شروع به استفاده از هوش مصنوعی برای محتوا، پاسخ‌های مشتری و کپی محصول کردم، سرعت می‌خواستم. من پیش نویس های تمیز می خواستم. من ابزاری می خواستم که بتواند من را از صفحات خالی و ویرایش آخر شب نجات دهد. من آن را فهمیدم، اما چیز دیگری هم گرفتم: متن صیقلی که گاهی درست به نظر می رسید و هنوز هم حقیقت را از دست می داد. این همان چیزی است که من آن را حقیقت ترانسفورماتور می نامم. نه اعتماد کورکورانه نه شک کور. روشی واضح برای بررسی آنچه مدل می گوید، آنچه مدل حدس می زند و مدل می تواند پشتیبانی کند. من این را پس از یک اشتباه کوچک اما واقعی در پیش نویس کمپین یاد گرفتم. هوش مصنوعی یک مزیت محصول نوشت که نرم و مطمئن به نظر می رسید. من از آن در نسخه آزمایشی استفاده کردم. مشتری درخواست مدرک کرد. هیچی نداشتم خط قوی به نظر می رسید، اما زمینی نبود. مجبور شدم نسخه را بازنویسی کنم، موضوع را توضیح دهم و اعتماد را دوباره ایجاد کنم. آن لحظه نحوه نوشتن من را تغییر داد. من دیگر نمی پرسم، "آیا مدل می تواند خوب بنویسد؟" می پرسم، "آیا می توانم به این خط اعتماد کنم، و آیا می توانم آن را ثابت کنم؟" همین تغییر ساده از کار من محافظت می کند. برای من، حقیقت ترانسفورماتور با یک عادت شروع می شود: من هر جمله هوش مصنوعی را مانند پیش نویس می خوانم، نه یک برگه اطلاعات. یک مدل ترانسفورماتور می تواند کلمات را به خوبی پیش بینی کند. می تواند آینه تن، ساختار و سبک باشد. نمی‌تواند محصول شما را احساس کند، خدمات شما را آزمایش کند، یا ادعاهای شما را تأیید کند، مگر اینکه من منبع قابل اعتمادی به آن بدهم. وقتی محتوای بازاریابی می نویسم، از هوش مصنوعی برای سرعت و شکل استفاده می کنم. من از قضاوت خودم برای حقیقت استفاده می کنم. در اینجا روندی است که من دنبال می کنم. من با یادداشت های منبع شروع می کنم. قبل از اینکه از مدل بخواهم بنویسد، فهرست کوتاهی از حقایق را نگه می دارم. مشخصات محصول مراحل خدمات قوانین قیمت گذاری محدودیت حمل و نقل از مواردی که در پیام های مشتری دیده ام استفاده کنید. اگر خطی را نمی توان به یادداشت منبع متصل کرد، آن را به عنوان ادعایی که نیاز به بررسی دارد علامت گذاری می کنم. من زبان ساده می خواهم. یک ترانسفورماتور می تواند ایده های ضعیف را جذاب جلوه دهد. این چیزی نیست که من می خواهم. من متنی ساده و مستقیم می خواهم که مشتری بتواند بدون تلاش بخواند. وقتی زبان ساده می‌خواهم، نسخه‌ای دریافت می‌کنم که بررسی آن آسان‌تر است. همچنین در تبلیغات، صفحات فرود و ایمیل طبیعی تر به نظر می رسد. من واقعیت ها را از سبک جدا می کنم. سبک می تواند تغییر کند. حقایق نباید. اگر به خطی مانند «این سرویس به تیم‌ها کمک می‌کند سریع‌تر پاسخ دهند» نیاز داشته باشم، همچنان کلمه «کمک» را بررسی می‌کنم. می‌خواهم بدانم چگونه کمک می‌کند، چقدر سریع‌تر، و تحت چه شرایطی. اگر من فقط یک داستان مشتری داشته باشم، این را می گویم. اگر داده ای دارم، داده ها را ذکر می کنم. اگر مدرکی نداشته باشم، ادعا را حذف می کنم. من خروجی را با هدف مقایسه می کنم. یک ترانسفورماتور می تواند پاراگراف خوبی بنویسد که خواننده را تکان ندهد. این خیلی اتفاق می افتد. یک بار برای یک شرکت تدارکات کوچک یک بخش صفحه اصلی درخواست کردم. هوش مصنوعی متنی را به من داد که به نظر نرم می رسید، اما بر ایده های گسترده ای مانند «کارایی» و «حمایت» تمرکز داشت. مشتری به چیز دیگری نیاز داشت. خریداران آنها به پنجره های پیکاپ، ردیابی به روز رسانی ها و هزینه های تحویل از دست رفته اهمیت می دادند. من پیش نویس را در اطراف آن نقاط درد بازنویسی کردم و صفحه بسیار مفیدتر شد. این بخش دیگری از حقیقت ترانسفورماتور است. پاسخ باید با فردی که آن را می خواند مطابقت داشته باشد. من از نمونه کارهای روزانه استفاده می کنم. یک مثال خوب کپی را صادقانه نگه می دارد. وقتی در مورد یک ابزار نرم افزاری می نویسم، نمی گویم "همه چیز را تغییر می دهد." من می گویم که دیدم یک مدیر دفتر از آن برای کاهش پیگیری ایمیل از سه پیام به یک رشته استفاده کرد. این خط بهتری است. احساس واقعی می کند. صحنه ای به خواننده می دهد. به اتفاقی که افتاده نزدیک می ماند. من مراقب لحن هستم یک ترانسفورماتور می تواند خیلی مطمئن به نظر برسد. این لحن در تبلیغات، وبلاگ ها و صفحات فرود مشکل ایجاد می کند. خوانندگان متوجه می شوند که یک خط بزرگتر از اثبات پشت آن است. من صدای آرام را ترجیح می دهم. من عبارتی را ترجیح می دهم که به قضاوت خواننده احترام بگذارد. این لحن بیشتر از تمجید با صدای بلند اعتماد ایجاد می کند. به جستجو هم فکر می کنم. مردم به دنبال پاسخ هستند، نه سر و صدا. اگر درباره حقیقت ترانسفورماتور بنویسم، موضوع را روشن نگه می دارم. من از عباراتی استفاده می‌کنم که با خواسته‌های خوانندگان مطابقت دارند: دقت هوش مصنوعی، بررسی محتوا، محدودیت‌های مدل، بررسی واقعیت، و کپی‌نویسی ایمن. من از جمله بندی های شلوغ اجتناب می کنم. من مقاله را به راحتی اسکن می کنم. پاراگراف های کوتاه کمک می کند. افعال پاک کمک بیشتری می کند. این همان چیزی است که من اکنون معتقدم: یک ترانسفورماتور شریک نوشتن است، نه یک منبع حقیقت. این دیدگاه مرا از بسیاری از کپی های ضعیف نجات داده است. کار من را هم بهتر کرده است. من سریعتر حرکت می کنم، اما در بررسی گذشته عجله نمی کنم. من پیش‌نویس‌ها را در عرض چند دقیقه دریافت می‌کنم، سپس هر ادعا را آزمایش می‌کنم، هر خط مبهم را کوتاه می‌کنم و فقط آنچه را که می‌توانم پشت سر بگذارم نگه می‌دارم. محتوای من تمیزتر به نظر می رسد. مشتریان من سوالات بعدی کمتری می پرسند. خوانندگان من پاسخ‌هایی دریافت می‌کنند که به نظر انسانی می‌آیند و تحت بررسی قرار می‌گیرند. اگر با هوش مصنوعی می نویسید، من یک قانون ساده را پیشنهاد می کنم. از ترانسفورماتور برای شکل دادن استفاده کنید. از چشم خود برای حقیقت استفاده کنید. این قانون کار را صادقانه نگه می دارد. این پیام را روشن نگه می دارد. همچنین شما را از اشتراک گذاری خطی که به نظر خوب می رسد و وقتی کسی آن را بررسی می کند از بین می رود، باز می دارد.

من بارها و بارها همین مشکل را می دیدم. یک برند ادعایی داشت. فروشنده ای قولی داشت. یک صفحه فرود کلمات روانی داشت. با این حال، خریداران مکث کردند. مدرک می خواستند. این چیزی است که "از 5٪ تا اثبات" برای من معنی می دهد. یک عدد کوچک می تواند یک نقطه ضعف را نشان دهد، اما می تواند به سمت اصلاح واقعی نیز اشاره کند. من دنبال وعده های بزرگ نیستم. من به دنبال نشانه‌ها، شواهد و حقایق ساده‌ای هستم که به مردم کمک می‌کند به آنچه می‌گویم اعتماد کنند. وقتی برای یک محصول، خدمات یا کمپین می نویسم، با یک سوال شروع می کنم: چه چیزی را می توانم نشان دهم، نه اینکه فقط بگویم؟ جمله ای مانند "این خوب کار می کند" ممکن است خوب به نظر برسد. به تنهایی وزن زیادی را تحمل نمی کند. یک بررسی کوتاه، یک مورد واقعی، یک نتیجه واضح، یک نمونه یا یک اسکرین شات ساده می تواند کارهای بیشتری انجام دهد. خریداران سریع می خوانند. اسکن می کنند. مقایسه می کنند. آنها چیزی می خواهند که بتوانند باور کنند. من این را در یک فروشگاه اینترنتی کوچکی که با آن کار می کردم دیدم. صاحبش شمع های دست ساز می فروخت. صفحه او گفت که شمع‌ها «خوب»، «تمیز» و «برای هدیه عالی هستند». کلمات نرم بودند، اما صفحه به مردم کمک نکرد تا تصمیم بگیرند. فروش پایین ماند. نرخ کلیک حدود 5٪ بود و مالک احساس می کرد گیر کرده است. از او خواستم که صفحه را به روشی ساده تغییر دهد. او سه عکس مشتری اضافه کرد. او یک نقل قول کوتاه از یک خریدار اضافه کرد که می‌گفت عطر اتاق کوچکی را بدون احساس قوی پر کرده است. او یک یادداشت واضح در مورد ظاهر هر شیشه شمع روی میز، قفسه و میز کنار تخت اضافه کرد. همین کافی بود تا صفحه واقعی شود. مردم نیازی به یک وعده بزرگ نداشتند. آنها به دلیلی برای اعتماد به صفحه نیاز داشتند. این ایده اصلی من است: از مدرکی استفاده کنید که با ترس خریدار مطابقت داشته باشد. اگر خریدار نگران کیفیت باشد، مواد، جزئیات و موارد استفاده را نشان می‌دهم. اگر خریدار نگران تناسب اندام باشد، اندازه، شکل و مناسب بودن آن را نشان می‌دهم. اگر خریدار نگران نتایج باشد، یک آزمایش کوچک، یک بررسی یا یک رکورد ساده قبل و بعد را نشان می‌دهم. اگر خریدار نگران خدمات باشد، فرآیند، سبک پاسخ و آنچه پس از پرداخت اتفاق می افتد را نشان می دهم. من دوست دارم محتوا را در مراحل کوچک بسازم. یک صفحه. یک هدف یک نکته اثباتی ادعاهای زیاد می تواند پیام را محو کند. پولیش بیش از حد می تواند احساس خالی بودن کند. من زبان را ساده نگه می دارم، زیرا زبان ساده به مردم کمک می کند سریعتر حرکت کنند. من همچنین طرح‌بندی را باز نگه می‌دارم، زیرا فضا خواندن صفحه را آسان‌تر می‌کند. این ساختاری است که من به آن اعتماد دارم: درد من مشکل را به صورت مستقیم نام می‌برم. خریدار مطمئن نیست یک خریدار قبلاً تلاش کرده و احساس ناامیدی کرده است. خریدار ارزش بدون ریسک می خواهد. اثبات من یک یا دو نقطه واقعی که پیام را پشتیبانی می کند قرار می دهم. یک بررسی یک نمونه یک عدد یک مورد استفاده واقعی یادداشت کوتاهی از یک مشتری عمل مرحله بعدی را با کلمات ساده نشان می دهم. جزئیات را بخوانید. گزینه ها را مقایسه کنید نمونه را امتحان کنید. ارسال پیام. من از این سبک استفاده می کنم زیرا احساس صادقانه دارد. در جستجو نیز کار می کند. افراد سؤالات ساده را در موتورهای جستجو تایپ می کنند. آنها پاسخ هایی می خواهند که با این سؤالات مطابقت داشته باشد. آنها زبان مه آلود نمی خواهند. آنها شرایط واضح، جزئیات مفید و صفحه ای را می خواهند که در نقطه مورد نظر باقی بماند. اگر صفحه ای برای یک مربی تناسب اندام می نوشتم، به «نتایج بهتر» بسنده نمی کردم. من می گویم که خریدار چه انتظاری دارد. یک برنامه هفتگی بررسی عادت داستان کوتاه مشتری یادداشتی در مورد آنچه بعد از هشت هفته تغییر کرد. اگر برای یک ابزار نرم افزاری می نوشتم، به "استفاده آسان" تکیه نمی کردم. من نشان می‌دهم که کاربر کجا کلیک می‌کند، ابزار چه مشکلی را حل می‌کند و چگونه یک تیم پس از راه‌اندازی در زمان صرفه‌جویی می‌کند. اگر من برای یک سرویس محلی می نوشتم، آن را مبهم نگه نمی داشتم. من منطقه خدمات، نوع شغل، فرآیند پاسخگویی و یک کار واقعی انجام شده برای یک مشتری واقعی را نشان می دهم. این تغییری است که من مدام انجام می دهم. از ادعا تا اثبات از صحبت تا شواهد از کلمات مبهم تا جزئیات واضح. دیدگاه من ساده است: اعتماد زمانی افزایش می‌یابد که صفحه واقعی باشد. یک نقطه اثبات کوچک می تواند بیش از یک وعده طولانی انجام دهد. یک مثال واقعی می تواند شک را سریعتر از یک خط صیقلی آرام کند. یک خریدار ممکن است هر کلمه را به خاطر نیاورد، اما آنچه را که واقعی است به یاد می آورد. بنابراین وقتی نتیجه 5 درصدی را می بینم، آن را به عنوان شکست تلقی نمی کنم. من با آن به عنوان یک سیگنال رفتار می کنم. شاید صفحه نیاز به اثبات بهتری داشته باشد. شاید پیام نیاز به چهره واضح تری دارد. شاید این پیشنهاد نیاز به یک مثال واقعی داشته باشد که خود گویای آن باشد. از آنجا شروع می کنم و از آنجا به کار ادامه می دهم.

من قبلاً فکر می کردم که کارایی به معنای بسته بندی بیشتر در یک روز است. این ایده مرا خسته و پراکنده کرد. کار من پر به نظر می رسید، اما وظایف مهم همچنان از دست می رفت. مشکل واقعی تلاش نبود. مشکل واقعی حدس و گمان بود. وقتی دست از حدس زدن بردارم، کارم تمیزتر می شود. قبل از شروع به سه چیز نگاه می کنم: - آنچه به توجه من نیاز دارد - چه چیزی می تواند صبر کند - چه چیزی می توانم حذف کنم این چک کوچک کل روز را تغییر می دهد. باز کردن ده تب را متوقف می کنم. من به یکباره به هر پیامی پاسخ نمی دهم. تمرکز من یک خط دارد. من این را از یک تیم فروش کوچکی که با آن کار کردم یاد گرفتم. آنها انرژی زیادی را صرف سؤالات سریع، به روز رسانی های مکرر و جلسات طولانی بدون پایان روشن کردند. هر فردی احساس مشغله می کرد. اعداد زیاد حرکت نکردند. ما یک تابلوی ساده، یک مرور صبحگاهی و دو پنجره پیام اضافه کردیم. تیم سخت تر کار نکرد. با سر و صدای کمتری کار می کردند. روال خودم ساده است: - سه کار را روی کاغذ می نویسم - سخت ترین کار را نزدیک بالا می گذارم - کارهای کوچک را با هم گروه می کنم - فضایی را برای کارهای غیرمنتظره می گذارم - نتیجه را در پایان روز بررسی می کنم. تغییر زرق و برق دار نیست. ثابت است. من شروع های اشتباه کمتری انجام می دهم. من انرژی کمتری را برای تعویض کار تلف می کنم. می توانم ببینم کارم کجا خراب می شود. من همچنین به دنبال نشانه هایی هستم که دوباره حدس می زنم. اگر به تغییر برنامه ادامه دهم، در مورد هدف مطمئن نیستم. اگر لازم باشد همان سوال را دو بار بپرسم، روند کار مشخص نیست. اگر یک کار هر هفته بیشتر طول بکشد، من نه تنها به شخص، بلکه به تحویل دادن نگاه می کنم. کارایی وقتی قابل مشاهده باشد احساس بهتری می کند. می توانم به کار، شکاف و حرکت بعدی اشاره کنم. به همین دلیل است که من به قوانین ساده بیشتر از تلاش مبهم اعتماد دارم. من به یک سیستم کامل نیاز ندارم. من به یک روشن نیاز دارم. یکی که به من نشان می دهد چه چیزی مهم است، چه چیزی انرژی را هدر می دهد، و چه چیزی سزاوار جایگاهی در لیست است. شاید درس واقعی همین باشد. دست از حدس زدن بردارید به کار نگاه کن سر و صدا را قطع کنید از یک ساختار ساده استفاده کنید. اینجاست که کارایی شروع می شود.

وقتی با یک خریدار صحبت می کنم، با وعده های بزرگ شروع نمی کنم. من با اعداد شروع می کنم. مردم از کلمات مبهم مانند «بهتر»، «سریع تر» یا «قوی تر» خسته می شوند. آنها می خواهند بدانند چه چیزی به دست خواهند آورد، چه چیزی خرج خواهند کرد و چه نوع نتیجه ای را می توانند انتظار داشته باشند. من وقتی برای کار خودم چیزی می خرم همین احساس را دارم. اگر فروشنده نتواند داده های واضح را نشان دهد، سرعتم را کم می کنم. اگر اعداد باز باشند، می توانم با اطمینان بیشتری تصمیم بگیرم. به همین دلیل است که من همیشه می گویم: اعداد واقعی را نشان دهید. قبل از اینکه به هر پیشنهادی اعتماد کنم به سه چیز نگاه می کنم. من قیمت، نتیجه و پشتیبانی را بررسی می کنم. اگر یک قسمت از دست رفته است، دوباره می پرسم. یک قول پاک و بدون اثبات خوب به نظر می رسد، اما کمکی به برنامه ریزی بودجه ام نمی کند. اعداد واقعی انجام می دهند. به عنوان مثال، یک بار با یک فروشگاه اینترنتی کوچک کار می کردم که برای تبلیغات پول خرج می کرد اما نمی دانست کلیک ها کجا رفته است. مالک به من گفت: "من ترافیک دارم، اما فروش کافی ندارم." نشستیم و داده های اولیه را بررسی کردیم. هزینه تبلیغات برای هر سرنخ بسیار بالا بود. صفحه محصول نسخه ضعیفی داشت. صفحه تسویه حساب دارای مراحل بسیار زیادی بود. بعد از اینکه متن صفحه را تغییر دادیم، جریان سفارش را ساده کردیم و هر مرحله را ردیابی کردیم، مالک می‌توانست ببیند افراد کجا رفته‌اند. مغازه نیازی به جادو نداشت. نیاز به دید واضحی از اعداد داشت. این همان بخشی است که بسیاری از مردم از دست می دهند. اعداد بیشتر از اثبات یک نکته انجام می دهند. آنها به من کمک می کنند تا مشکل را پیدا کنم. اگر یک کمپین 1000 بازدید داشته باشد و فقط 8 سفارش داشته باشد، بازار را فوراً مقصر نمی دانم. می پرسم در صفحه چه اتفاقی افتاده است. اگر سرویسی بازبینی های خوبی دریافت کند، اما تعداد کمی از خریداران تکرار شود، پیگیری را بررسی می کنم. اگر محصولی با یک قیمت خوب بفروشد و در قیمت دیگری فروخته شود، شکاف را مقایسه می کنم. خود عدد جوابگو نیست. من را به پاسخ اشاره می کند. من همچنین دوست دارم از اعداد استفاده کنم زیرا آنها از اعتماد محافظت می کنند. خریدار می تواند یک اشتباه کوچک را ببخشد. یک خریدار از یک داستان کثیف خوشش نمی آید. وقتی داده‌های واضحی را به اشتراک می‌گذارم، به شخص طرف مقابل احترام می‌گذارم. من سعی نمی کنم به فروش سریع فشار بیاورم. من چیزی به آنها می دهم که بتوانند بررسی کنند. این احساس منصفانه است. در اینجا نحوه استفاده من از این در کار خودم است: پیام خود را کوتاه نگه می دارم. من نتیجه اصلی را به اشتراک می گذارم. توضیح می دهم که چه چیزی تغییر کرده است. من هزینه را در کنار نتیجه نشان می دهم. جای سوال را برای خریدار می گذارم. این روش ساده بهتر از ستایش طولانی عمل می کند. جمله‌ای مانند «ما به یک فروشگاه کمک کردیم هزینه‌های تبلیغاتی هدر رفته را کاهش دهد و ببینیم سفارش‌ها از کجا آمده‌اند» باورپذیرتر از انبوهی از کلمات قوی به نظر می‌رسد. اگر بتوانم به مسیر اشاره کنم، مردم گوش می کنند. من فکر می کنم این برای محتوای جستجو و بازاریابی آنلاین نیز خوب است. کاربران جستجو به دنبال نویز نیستند. آنها به دنبال پاسخ ها، قیمت ها، مراحل و اثبات می گردند. اگر صفحه ای اعداد واقعی بدهد، بهتر می تواند توجه را به خود جلب کند. اگر در صفحه ای فقط «بهترین انتخاب» یا «نتیجه برتر» نوشته شود، مردم اغلب آن را ترک می کنند. من ابتدا برای خواننده می نویسم و ​​اعداد به من کمک می کنند تا این کار را انجام دهم. وقتی لازم است ارزش را توضیح دهم، از حقایق ساده استفاده می‌کنم: چه تعداد سرنخ در تبلیغات به ازای هر سرنخ چقدر بوده است، چه تعداد از افراد به مرحله بعدی منتقل شده‌اند، خریدار چقدر پس‌انداز کرده یا چه چیزی بعد از به‌روزرسانی تغییر کرده است. این حقایق درک پیشنهاد را آسان‌تر می‌کنند. آنها همچنین به من کمک می کنند تا از صحبت های توخالی اجتناب کنم. یه چیز دیگه هم یاد گرفتم اعداد واقعی برای مفید بودن نیازی به بزرگ بودن ندارند. یک سود کوچک هنوز هم می تواند مهم باشد. افزایش 5 درصدی در سفارشات تکراری می تواند هزینه کمپین را بپردازد. زمان پاسخ کوتاه تر می تواند خریدار را از خروج باز دارد. نرخ بازگشت کمتر می تواند باعث صرفه جویی در کار و هزینه شود. تغییرات کوچک اضافه می شود. بنابراین من قانونم را ساده نگه می دارم. اگر اعتماد می خواهم، مدرک نشان می دهم. اگر شفافیت بخواهم، اعداد را نشان می دهم. اگر می‌خواهم خریدار احساس امنیت کند، با حقایقی صحبت می‌کنم که می‌توانند بررسی کنند. من اینطوری کار می کنم و همینطور دوست دارم بخرم. ما از سوالات شما استقبال می کنیم: 1220349071@qq.com/WhatsApp 15264373334.

جاکوب نیلسن، 2000، طراحی قابلیت استفاده از وب استیو کروگ، 2014، مرا وادار نکنید که دوباره به آن فکر کنم رابرت سیالدینی، 2006، روانشناسی متقاعدسازی را تحت تأثیر قرار دهید اتان مولیک، 2024، کار هوشمند با هوش مصنوعی در عصر شما، AI20Hanerative، AI20 Generative برو به راهنمای ایجاد محتوای مضحک خوب دونالد نورمن، 2013، طراحی چیزهای روزمره